دراین تنهایی تنها و تاریک خدا مانند

یادگار روزهای پر فروغ

delemajnoon — Wed, 21 Oct 2009 14:37:16 GMT

یادگار روز های پر فروغ

delemajnoon — Wed, 21 Oct 2009 14:32:25 GMT

بی تو بودن ها

delemajnoon — Wed, 21 Oct 2009 14:18:18 GMT

آن ترک پریچهره که دوش از بر ما رفت آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین کس واقف ما نیست که از دیده چها رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

ای دوست به پرسیدن حافظ قدمی نه زان پیش که گویند که از دار فنا رفت

یادگار روز های پر فروغ

delemajnoon — Mon, 19 Oct 2009 20:59:38 GMT

گرم یاد آوری یا نه

من از یادت نمی کاهم

ترا من چشم در راهم

یادگار روز های پر فروغ

delemajnoon — Mon, 19 Oct 2009 20:40:06 GMT

بی تو بودن ها

delemajnoon — Mon, 19 Oct 2009 20:33:34 GMT

امید که هرگز به دل خوش ننشیند

آنکس که ترا گفت که با من ننشینی

یادگار روز های پر فروغ

delemajnoon — Mon, 19 Oct 2009 20:26:13 GMT

بی تو بودن ها

delemajnoon — Mon, 19 Oct 2009 20:22:46 GMT

امروز هشتاد و نه روز از آن خطبهء مضحک شوم می گذرد و من هنوز در بهت و حیرت سرنوشت خویش به سر میبرم،از خود می پرسم چگونه میتوان تمامی خاطرات 3 سال که هر سالش صد سال گذشت را به یک چشم به هم زدن فراموش کرد و به فراموشی سپرد!؟

آیا میشود یک انسان زیباترین لحظات زندگی خود را نادیده انگارد و حتی بی هیچ کدورت خاطری از آن بگذرد؟پس تفاوت انسان و جمادات در چیست؟

بارها دیده ایم که یک حیوان در غم از دست دادن عزیز خود ، روزها و ماه ها به شوریدگی به سر میبرد و بسا در آخر تلف می شود و بدا به حال آن انسان که کم از . . .

نیاز عاشقان معشوق را بر ناز میدارد

تو سر تا پا وفا بودی،ترا من بی وفا کردم

یادگار روز های پر فروغ

delemajnoon — Mon, 19 Oct 2009 20:11:37 GMT

بی تو بودن ها

delemajnoon — Mon, 19 Oct 2009 18:05:18 GMT

امروز هشتاد و هفت روز از آن خطبهء مضحک شوم میگذرد و من بی هیچ گناهی و تنها به جرم انسانیت سرنوشت خود را به دست نابودی سپرده ام،امروز نیز به مانند روزهای آلوده به تنهایی و تکرار می گذرد و دریغ از کور سویی امید .

چنان هدف از آمال من محو گشته است که گویی از بدو تولد ننگینم مفروضی به عنوان هدف و سرانجام در این مردن تدریجی نقش نبسته است.

افسوس که می پنداشتم انسانیت با ارزشترین با ارزشهاست و جواب انسانیت جز انسانیت نخواهد بود ، اما افسوس و صد افسوس که هر چه انگاشتیم جز خیالی باطل نبود و انسانیت را انسانیت جزا نیست.

کجای این شب تیره، بیاویزم قبای ژنده ی خویش را